We kunnen mensen begeleiden, maar we kunnen hopelijk ook een land wakker maken.

Mathijs Rozendaal en ik kennen elkaar inmiddels een jaar of zes, zeven. En wij bellen veel. Soms over het leven. Soms over complete onzin. Maar in alle eerlijkheid? 99% van de tijd gaat het over ons werk.

Over bewoners die je compleet verrassen. Over situaties waarvan je denkt: dit verzin je niet. Over dingen die je raken. En vooral… over dingen waar je zó hard om moet lachen dat je er buikpijn van krijgt.

Een maand geleden belde ik hem weer met zo’n verhaal. Binnen drie minuten lagen we dubbel. En ergens tussen het lachen door viel het kwartje: dit is toch zonde dat dit alleen tussen ons blijft?

Want de gehandicaptenzorg is alles. Rauw. Ontroerend. Hilarisch. Menselijk. Intens. Maar helaas ook onzichtbaar.

Je merkt het op verjaardagen. Zeg je wat je doet, dan valt er even een stilte. “Zo… dat lijkt me zwaar.” Of: “Dat zou ik écht niet kunnen.”

En je merkt het ook in de maatschappij. We praten graag over inclusie. Over meedoen. Over gelijkwaardigheid. Maar we kijken toch met een scheef oog en stappen net een metertje opzij zodra die inclusie naast ons in de rij bij de bakker staat. Dat is helaas de realiteit.

En precies daarom willen wij vertellen. We kochten microfoons. En daar zaten we dan. Op een zolderkamer. Twee mensen die prima weten hoe ze een escalatie begeleiden, maar volledig onzeker worden van een knopje met “gain” op een mengpaneel.

“Moet dit zo?” “Waarom hoor ik mezelf dubbel?” “Is dit normaal?” Geen idee. Maar we drukten toch op record. En het voelde meteen goed.

We gaan een podcast maken. Met verhalen van de werkvloer. Met humor. Met rauwe randjes. Met ontroering. Niet alleen voor zorgprofessionals. Maar juist ook voor iedereen die denkt dat hij of zij weet wat de gehandicaptenzorg is.

Omdat zichtbaarheid begint met vertellen. En heel misschien maakt dat iets los. Dit is het begin.

Als je denkt dat je weet wat de gehandicaptenzorg is… Wacht nog maar even! 🎙️