Dit is wat er gebeurt als een team weer adem krijgt!

Toen ik in maart begon, was het overleven. Complexe dynamiek. Veel wisselingen. Een team dat opnieuw opgebouwd moest worden. En dat midden in de zomer…

Eerst stabiliseren. Eerst veiligheid. Eerst zorgen dat iedereen bleef staan. En dan komt er op een dag iets anders. Rust. Richting. Ruimte. Ruimte om weer méér te doen dan alleen zorgen.

In december zag ik dat terug tijdens ons kerstdiner voor netwerk en aanverwanten. Niet van één woning, maar van twee. Samen met onze buurgroep, als cluster.

Het idee was simpel: iedereen neemt iets mee en we maken er samen een warme avond van. Maar wat er gebeurde, was groter dan dat.

Collega’s namen óók eten mee. Zelfs collega’s die die dag vrij waren. Moeders van collega’s stonden thuis hapjes te maken, die vervolgens weer liefdevol werden meegenomen. Niet omdat het moest of omdat het werd opgedragen. Maar omdat ze het wilden.

“Zullen we nog even snel met alle cliënten langs de kapper gaan, zodat ze er goed uitzien?” “Ik regel de toetjes.” “Ik neem de versiering mee.”

Eigenaarschap. Betrokkenheid. Trots.

En ja: een dinner organiseren voor bewoners met moeilijk verstaanbaar gedrag is intens. Veel prikkels. Veel schakelen. Maar mijn team deed het met rust, aandacht en vakmanschap. Met oog voor iedere bewoner én diens netwerk.

Na afloop vierden we het nog even na in de vertrouwde setting. Bewoners die straalden. Ouders die zichtbaar genoten. Collega’s die moe maar voldaan waren.

Dit soort momenten ontstaan niet vanzelf. Ze ontstaan als een team stevig staat. Als er vertrouwen is. Als er weer ruimte is om te bouwen. Ik ben trots. Op hoe we van overleven naar verbinden zijn gegaan. Dit zijn de momenten. Hier doe ik het voor.