Ik dacht dat ik negen poten had. Blijkt dat het er maar twee zijn….

Valkuilen. We hebben ze allemaal. De mijne? Dat ik soms denk dat ik negen poten heb in plaats van twee. ‘Ben jij ook nog wel eens een keer vrij?’ is een vraag die me minimaal 2 keer per week gesteld wordt.

Als zelfstandige in de zorg wil ik overal tegelijk zijn. Betrokken blijven bij alle opdrachtgevers, cliënten, teams. Want ja, overal laat je een stukje van jezelf achter. En als er dan weer een appje binnenkomt van een oude opdrachtgever: “Wanneer kom je weer bij ons werken?” of het netwerk van een van mijn clienten die vragen: “ Kom je nog een keer langs voor een bakkie? ”dan gaat er iets in me aan. Iets van: ja, ik wil helpen. Ik wil niemand teleurstellen.

Maar dat zorgt er ook voor dat ik soms te veel hooi op m’n vork neem. Dat ik mezelf voorbijloop in m’n enthousiasme en verantwoordelijkheidsgevoel. Want het is mooi om overal iets te mogen betekenen, maar het is onmogelijk om overal tegelijk te zijn.

De balans vinden tussen betrokken blijven en loslaten… dat is een zoektocht. En eerlijk? Een uitdaging. Maar ik merk dat ik er steeds beter in word. Dat ik leer dat grenzen stellen geen zwakte is, maar juist nodig om duurzaam te blijven geven.

Soms lijkt het even alsof ik alles tegelijk moet dragen. Cliënten, families, teams, verwachtingen. En dan herinner ik mezelf eraan: je hoeft niet altijd álles te doen. Soms is goed, gewoon goed genoeg. En soms is een nee ik kan helaas niet, ook een antwoord.

Ik ben onderweg van octopus naar mens met twee poten. En dat is voorlopig precies goed zo. 💛